Alternatieve route Euthanasie en hulp bij zelfdoding.

Bekijk het filmpje op https://www.youtube.com/watch?v=Dxt1EOQSa88.

Lees daarna eventueel de onderstaande tekst.

Een politieke minderheid verhindert al langer dan 50 jaar een waardig levenseinde in eigen regie. Ze houdt vast aan een wetgeving geworteld in 1886 en de KNMG doet dat feitelijk ook. Veel mensen lijden daardoor onnodig. Bij onveranderd beleid zal dat lijden toenemen t.g.v. de in 2040 al 1.500.000 patiënten of cliënten (zie onder), die mogelijk de gewenste eigen Levensregie wordt onthouden.

Art 293 moet uit het Wetboek van Strafrecht verdwijnen en plaats maken voor alternatieve wetgeving die bv. globaal gebaseerd kan zijn op het volgende:

De arts heeft een adviserende rol bij een verzoek om euthanasie of hulp bij zelfdoding of de beëindiging van een voltooid leven (verder Levensbeëindiging) en velt geen oordeel over het Levenseindeverzoek.

  1. Uitsluitend op verzoek van de wilsbekwame cliënt – patiënt of van de wettelijke vertegenwoordiger van de wilsonbekwame cliënt – patiënt stelt een arts de diagnose bij somatisch (lichamelijk) en/of psychi(atri)sch lijden.
  2. Uitsluitend indien de wilsbekwame cliënt – patiënt respectievelijk de wettelijke vertegenwoordiger van een wilsonbekwame cliënt- patiënt dat wenst, verleent de arts de gewenste medische hulp zoals eventuele palliatieve zorg. De arts respecteert een niet-behandelverklaring.
  3. De arts is niet formeel betrokken bij de vraag naar of bij een beslissing over Levensbeëindiging. De arts past geen zorgvuldigheidseisen toe. De arts kan vrijwillig een rol als (gekwalificeerde) Levenseindebegeleider (m/v) op zich nemen, zie onder.

De toekomstige rol van de Levenseindebegeleider (alleen uit hoofde van een optreden als Levenseindebegeleider kan de arts betrokken zijn bij Levensbeëindiging).

  1. Er komt een gekwalificeerde opleiding tot Levenseindebegeleider (zoals genoemd in mijn artikel “De wrede dood” van 5-7-2019 en ook in het wetsvoorstel Voltooid Leven van Pia Dijkstra). Op basis van Eerder Verworven Competenties kunnen artsen, psychiaters, psychologen, verpleegkundigen, zielzorgers, maatschappelijk werkenden, etc. worden bijgeschoold (het liefst huisartsen). Een student(e) kan een totale studie volgen. De Levenseindebegeleider kan vrijwillig een aanvullende cursus volgen m.b.t. het bevoegd uitvoeren van mogelijk noodzakelijke medische handelingen bij de Levensbeëindiging, zoals het geven van een intraveneuze injectie.

Opm.: Het allerbeste is als de huisarts die de cliënt/patiënt immers kent, bereid is de rol van Levenseindebegeleider op zich te nemen. De grote verandering is dan, dat de arts geen zorgvuldigheidseisen heeft toe te passen.

  1. Er is een wettelijke verplichting om een Levenseindebegeleider in te schakelen bij een vraag om Levensbeëindiging.
  2. De wilsbekwame cliënt – patiënt verzoekt zèlf om Levensbeëindiging. De wettelijke vertegenwoordiger verzoekt dat voor de wilsonbekwame cliënt – patiënt, voorzien van een dossier ter zake (zoals de euthanasieverklaring met de condities waaronder euthanasie wordt gewenst; de niet-behandelverklaring; en indien dat van belang is het betreffende medische dossier met de diagnose).
  3. De Levenseindebegeleider heeft geen enkele beslissingsbevoegdheid. De levenseindebegeleider is een coach, steunt in het moeilijke emotionele proces, en adviseert.
  4. De Levenseindebegeleider heeft na het verzoek om Levensbeëindiging meteen twee gesprekken met een week tussenpoos met de wilsbekwame cliënt – patiënt of met de wettelijke vertegenwoordiger (en eventuele familie) van de wilsonbekwame cliënt – patiënt.
  5. De Levenseindebegeleider gaat uit het oogpunt van de gewenste maatschappelijke zorgvuldigheid na: 1. of de wilsbekwame cliënt – patiënt vrijwillig tot een levenseinde heeft besloten resp. of het dossier van de wilsonbekwame cliënt – patiënt in orde is; 2. of er mogelijk sprake is van ongeoorloofde sociale druk.
  6. Is ad 9 naar het oordeel van de Levenseindebegeleider correct, dan haalt deze het laatste wil middel op bij de apotheek en de Levensbeëindiging kan plaatsvinden. Indien de Levenseindebegeleider bereid is de eventueel noodzakelijke medische handeling te verrichten, dan mag deze dat doen, mits bevoegd. Zo niet dan wordt daarvoor iemand uit een poule van beschikbare gekwalificeerde deskundigen gevraagd.
  7. Is ad 9 naar het oordeel van de Levenseindebegeleider niet correct, dan adviseert deze het proces stil te leggen en de Levenseindebegeleider schakelt een (nog op te richten) externe instantie in om met een second opinion e.e.a. nader te onderzoeken. Is het eindoordeel over het levenseindeverzoek alsnog positief respectievelijk is het dossier in orde, dan kan de Levensbeëindiging plaatsvinden. Zo niet, dan wordt Levensbeëindiging afgeraden op straffe van aangifte bij de politie. Indien wordt doorgegaan met de uitvoering van de Levensbeëindiging met bv. een eigen laatste wil middel, dan volgt aangifte bij de politie (in principe van moord).

Lees ook de “Arts en Euthanasie” en “De wrede dood” (de verkorte versie of de uitgebreide)

De reden voor het voorstellen van de Alternatieve route Euthanasie is:

Het zelfbeschikkingsrecht van de individuele burgers t.a.v. de regie over de eigen dood is in Art 293 lid 1 Sr van hen afgenomen en die regie is overgedragen aan de arts in Art 293 lid 2 Sr. Er zal nauwelijks iets kunnen veranderen m.b.t. hulp bij Levensbeëindiging als die wetgeving blijft bestaan. Want helaas is het zo dat de beoordeling van de “Ondraaglijkheid/Uitzichtloosheid/Duurzaamheid van het lijden” is overgedragen aan een op deze punten incompetente arts (zie de Arts en Euthanasie). Een metafoor: De wet geeft a.h.w. de bevoegdheid om de motor van een auto te repareren aan degene die uitsluitend de carrosserie kan uitdeuken en verven. Dat is op zijn minst aanvechtbaar.

De opvatting van de “heiligheid van Het Leven”, in stand te houden ten koste van soms intens lijden, en alles wat daar in dat opzicht aan vastzit (zoals de door de staat uitgeoefende beschermwaardigheid van het leven) moet m.b.t. gewenste Levensbeëindiging worden losgelaten en voor 100% worden vervangen door de “kwaliteit van het individuele leven” (al een groeiende tendens in onze moderne maatschappij). De staat moet het Zelfbeschikkingsrecht van de burger t.a.v. Levensbeëindiging respecteren.

Er komt een tsunami van patiënten op ons af, die over de eigen Levensregie willen beschikken. Alzheimer: nu 280.000, in 2040 al 500.000 (Alzheimer site). Parkinson: het aantal patiënten zal stijgen van ca 55.000 nu naar ca 91.000 in 2040 (Parkinson site). Beroerte: er zullen in 2040 670.000 mensen zijn die een beroerte hebben gehad (Hersenstichting site). Samen met andere patiënten met bv. levensbedreigende ziekten benadert dat 1.500.000 mensen (9% van de bevolking) die de eigen Levensregie willen behouden.

In elke familie zijn dat bv. de lezer(es) van deze pagina en mits die er (nog) zijn: de oma’s, opa’s, moeder, vader, broertjes, zusjes, tantes, ooms, nichtjes en neefjes, en ook de vriendinnen en vrienden. Ieder van ons wordt hoe dan ook met dit probleem geconfronteerd. Het lijden zal toenemen en bij onveranderd beleid zal de Euthanasiewet een waardig en menselijk levenseinde voor velen moeilijk tot onmogelijk blijven maken. De patiënten of cliënten, hun familie en/of mantelzorgers zullen hoe dan ook met dit probleem met deze problematiek worden geconfronteerd. We moeten nu iets doen.

Word lid. Slechts €12,50 per jaar.

Wim van Dijk, 01-09-2019, aangepast 01-09-2020 en 13-11-2020, Den Bosch.